Gromnica

2 lutego, czyli w dniu święta Matki Boskiej Gromnicznej, kończy się radosny okres bożonarodzeniowy i powoli wkracza się w czas refleksji(rozmyślania) i powagi. W domach do tego dnia należało już rozebrać krisbaumy(choinkę) i betlyjki. W kościołach kończy się czas kolędowania i wystawiania jasełek, także kościelne szopki są zdejmowane i chowane aż do przyszłego roku.
Gromnica
Choć 2 lutego obchodzone jest święto Ofiarowania Pańskiego, upamiętniające ofiarowanie Jezusa w świątyni jerozolimskiej, to bardziej powszechna jest nazwa ludowego święta Matki Boskiej Gromnicznej, nazywane też gromnicą. Według legendy ludowej Matka Boża odpędzała światłem gromnicy stado wilków, chroniąc domy i ich mieszkańców od ataków tych zwierząt. Czasami wilk towarzyszy Matce Bożej u jej stóp.
Niezwykła moc świec
W tym dniu w kościołach katolickich święci się gromnice – duże i grube świece z dodatkiem wosku pszczelego. Stąd właśnie wywodzi się ta ludowa nazwa święta. Tradycja nakazuje, by każdy parafianin przyniósł ze sobą na nabożeństwo gromnicę, przyozdobioną zielonymi gałązkami. przesądy
Dawniej (a w niektórych domach do dnia dzisiejszego) gromnicę stawiano w oknach, aby odgonić burzę lub ochronić dom przed powodzią. Poświęconą gromnicę podczas liturgii zapala się szczególnie w niebezpieczeństwach, prosząc Maryję o opiekę dla umierających w godzinie ich śmierci.